در مدرسه می توان دانه ی جست و جوگری و پرسش را در زمین
فکر و اندیشه ی نسل کوچک و کم سن و سال کاشت تا این دانه رشد کند، همراه او بزرگ
شود و زندگی بزرگسالی، او را از زودباوری ها، ساده اندیشی ها، بی دقتی ها،
تقلیدها، پیروی ها و باری به هر جهت گذراندن ها نجات دهد. در عوض، او را انسانی
متفکر، منطقی، فکور، اندیشمند، علت جو، هدف دار و داور حقیقت بار آورد.
چگونه می توان تفکر منطقی و ذهنیت جست و جو گری را در
کلاس درس و مدرسه حلول داد، و آن را با یادگیری های دانش آموزان عجین کرد؟
فعالیت های جست و جو گرانه را می توان در همه ی موضوع
های درسی و با هر حجم و اندازه ی کاری طراحی و اجرا کرد؟
برای مثال، اگر بپرسیم: چرا کودکان و نوجوانان قادر
نیستند آنچه را در دروس ریاضی می خوانند، با آنچه که در زندگی روزمره با آن سر و
کار دارند، پیوند دهند؟
چرا کودکان در مورد اندازه ها، وزن ها، حجم ها و ارتباط
آن ها با یکدیگر، دچار خطا و اشتباه های فاحش می شوند و به حدس و گمان غیر واقعی
خود اعتماد بیشتری می کنند؟ چه پاسخی می توان داد؟
پاسخ این سؤال خیلی ساده است:
آنچه آنان در ریاضی می خوانند، ذهنی است و در عمل هیچ
برخوردی با آن ها نکرده اند.